Relatie als Compromis ??

Hoeveel mensen verlagen 'in relatie' hun standaard, en verlagen daardoor zichzelf, en hun leven?

- - -

In gesprek bleek dat het voorkomt dat mensen verwachtingen hebben over een bepaalde kwaliteit waarin ze willen leven. Bijvoorbeeld:
De mate waarin de woonomgeving onderhouden en opgeruimd is.
De frequentie van contacten met vrienden.
De beleving van de natuur en omgeving
Enzovoort.

Maar dan, in relatie met een ander, is alsof ze die kant van zichzelf niet meer be-leven.
Alsof hun gedrag in toenemende mate wordt bepaald door de ander.
En het gesprek niet gaat over de gewenste kwaliteit van het leven.
Maar ... of de één of de ander gelijk heeft...

In het be-leven van de kwaliteit van je leven is de norm van de ander ... de norm van de ander.
Waarom denken soms mensen dat wat voor hen gewoon is ook door de ander 'moet' worden beleefd?

Ligt het niet veel meer voor de hand
dat je in een relatie
alleen je eigen
uniekheid kan be-leven,
als je de uniekheid van een ander kan beleven.

En daardoor andere keuzen krijgen op de manier waarop je zelf leeft.

Tenslotte: het leefgedrag van veel mensen is vaak niet bewust gekozen.
Vaak is het slechts een collage van oud gedrag van henzelf of mensen in hun omgeving.

Als oud gedrag de relatie - het gedrag van je partner - gaat bepalen, dan leef je m.i. in het ver-leden.
Als een andere aan je verwachtingen voldoen moet; kom je dan niet meer alleen jezelf tegen; en niet meer de ander?

Het beleven van je eigen kwaliteiten lijkt niet te verbeteren als je je normen verlaagt doordat je een compromis maakt met een ander...

Hoe kan je in een relatie je eigen normen voor levenskwaliteit bewaren.
Of, liever nog, laten stijgen?

• Is een relatie niet a priori bedoeld om - samen - meer van het leven te genieten?