"Hoe kan je jezelf zijn, in samen-zijn".

Deze speurtocht begint te lijken op een feuilleton.
Stapsgewijs kom ik verder. Dichter naar het doel?
Duidelijkheid in "wat zoekt iemand - een vrouw - in een 'relatie'.

Een stuk duidelijkheid begint al te komen:

• "Hoe kan je jezelf zijn, in samen-zijn".
  

Duidelijk wordt dat vrouwen leren om zichzelf te presenteren zoals ze niet zijn.
Ouders, scholen, kranten en televisie bieden het beeld dat een vrouw niet zichzelf moet zijn, maar 'dat wat een man van haar verlangt'.
Een slavin, dus?
Of een mens achter een masker?

• Als je niet jezelf bent, wie ben je dan wel?
  Hoeveel mensen, of hoe weinig, zijn dan zichzelf?

Of is dat een verkeerde vraag?
Is de vraag: wat is het, om jezelf te zijn?

Is je Zelf een lappendeken; een collage van aangeleerd gedrag?
Een kloon van dat van je ouders, onderwijzers, en het allegaartje van toevalsontmoetingen dat je treft?
Een gehaktmolen van een loterij van gedrag?

• Wie is wie, in zo'n gedrag van bijeengeraapte beleving?
  
  Hoeveel mensen, of hoe weinig, weten wat hun gedrag feitelijk is?
  
  Hoeveel en/of hoe weinig zijn ze zich daar van bewust?

Gedrag wordt grotendeels door reflexen bepaald.
Zijn dat dan 'relaties': reflexen die ingaan op reflexen?
In hoeverre kom ik door dit studieproject in wespennesten terecht?

Heb jij beeld van je keuze in je beleving?

Het bovenstaande bevat een paradox:
Door haar conditionering leert de vrouw dat ze keuze heeft in haar gedrag.
Ze leert spelen met de vraag "hoe presenteer je je in je gedrag aan een ander?"

Dit is de paradox:

Als je je aanpast aan een ander, leer je omgaan met je reflexen.
Maar ... wat is het gedrag van de Zelf, die leert omgaan met reflexen van gedrag.

Deze speurtocht is niet simpel.
maar daardoor wel interessant.